Toeval bestaat niet. Maar de volgende gebeurtenis is wel erg toevallig...

 Onlangs kocht ik een mooie cd van Dire Straits, Making Movies. Op dit album hoor je de band op z’n best. Schitterende composities van Mark Knopfler als Tunnel of love, Romeo and Juliet en Solid Rock. Na Love over gold is dit toch het beste album van Dire Straits.

In het boekje van het album wordt, behalve liedteksten, ook de geschiedenis van de band verteld. Er wordt verteld dat Mark Knopfler in 1979 meespeelde op een album van Bob Dylan, Slow Train Coming. En dan is mijn interesse gewekt...

In diezelfde week kreeg ik een mail van een lezer van deze rubriek, in reactie op de recensies van M.W. Smith. Hij miste de Christmas-albums, die ik inderdaad niet heb. Ook gaf hij mij een luistertip. U raadt het al: Slow Train Coming van Bob Dylan. Toevallig, niet?

Natuurlijk is Bob Dylan een bekende naam. Ik hoef hier niet zijn geschiedenis te vertellen (zoek dat maar na op Wikipedia). Bijzonder is, dat Bob zich in 1979 aansloot bij een christelijke groepering. Deze ‘bekering’ beschrijft hij op de albums Slow Train Coming en Saved. Het eerste lied, Gotta serve somebody, beschrijft dat iedereen voor iemand moet dienen, de duivel of God. Hij zingt over een andere manier van denken, over het paradijs in het begin en over de terugkomst van Jezus.

Dan de muziek: een mooi album, het heeft me geraakt. Integere liedjes, vol afwisseling. Bob houdt zich niet vast aan één enkele stijl. In enkele minuten muziek hoor je heel veel moois voorbij komen! En je hoort het gitaargeluid van Dire Straits terug, ja zelfs een stukje 'once upon a time in the west! Kortom, warm aanbevolen!

Luister hier!

De Bloemenkoning
debloemenkoningDITSTUKJENIET@hotmail.com

Wat is het toch mooi: overal kom je God tegen. In iedere hobby zijn christenen te vinden. Neem nu mijn muzieksmaak, u kent hem zo langzamerhand wel (zie andere recensies). Wat heel weinig mensen weten, is dat ik ook een liefhebber ben van een wel heel bijzonder en zeldzaam genre: Italiaanse progressieve rock (Rock Progressivo Italiano). En zelfs in die hobby kom je christenen tegen.

Eerst een korte introductie. In de jaren ’70 van de vorige eeuw waren allerlei bands bezig met het maken van nieuwe muziek. Bekende namen uit die tijd zijn Pink Floyd, Yes en Genesis. In –met name- Engeland waren heel veel kleinere groepen actief. Bijzonder om te noemen is de naam Barclay James Harvest, een symfonische groep met christelijke teksten. Deze zelfde beweging was ook actief in Italië. Het leuke van Italiaanse groepen was, dat ze zich niet alleen lieten inspireren door de Engelse groepen, maar ook door bijvoorbeeld klassiek en jazz. En ze zongen Italiaans. ‘Bekende’ namen zijn Banco del Mutuo Soccorso en Premiata Forneria Marconi. Toen ik deze muziek eenmaal ontdekt had, was ik niet meer te houden en ben ik ook kleinere groepen gaan ontdekken. En in deze zoektocht kwam ik God tegen.

Allereerst door de groep Latte e Miele (melk en honing). Zij hebben een hele bijzondere plaat gemaakt, getiteld Passio Secundum Mattheum. Hierin wordt het lijden en sterven van Jezus bezongen op een prachtige, respectvolle manier. Een aanrader om eens naar te luisteren.

Als tweede door een website. Tot mijn verrassing waren er meerdere websites van liefhebbers, waaronder italianprogrock.com. Het leuke van deze site is, dat d.m.v. een kruisje is aangegeven of het een christelijke groep betreft of niet. Ik heb geprobeerd contact te legger met de beheerdere, maar kreeg geen antwoord op de vraag of hij christen is of juist niet...

Tot slot: ik ben benieuwd of er meer christenen zijn die van deze bijzondere muziekstijl houden. Neem contact op via mijn mail.

www.italianprogrock.com
Voor Latte e Miele: http://www.italianprogrock.com/artists.php?id=165

De Bloemenkoning

 

Eén van mijn favoriete bands is het onbekende Echolyn, een progressieve band uit Amerika. Ze zijn befaamd om hun meerstemmige zang, te vergelijken met wat (een andere onbekende band) Gentle Giant in de jaren ’70 deed. Luister maar eens een mooi nummer als A little nonsens.

Het kwartje van Echolyn viel voor mij in een periode van verlies van een dierbare. In die tijd draaide ik de cd As the world, waarin Echolyn een gedeelte van de muziek opdraagt aan de bekende Britse schrijver C.S. Lewis, bekend van o.a. Narnia. Op deze cd staat het nummer ‘My dear wormwood’, natuurlijk naar Brieven uit de hel, Lewis’ beroemdste boek. Ook de bekende christelijke schrijver Randy Alcorn (Deadline) heeft hier een tribute aan gebracht met Brieven aan heer Foulgrin.

Mooiste lied op de cd is zonder twijfel Never the same, het besluit van de cd. Wat een hoopvolle muziek. Het gaat over de begrafenis van een geliefde. Het verdriet wordt verwoordt, maar ook de hoop: je houdt mooie herinneringen, maar het wordt nooit hetzelfde. Toch is er hoop: we zien elkaar weer aan de andere zijde.

Voor mij is specifiek dit lied tot grote troost, en ik wil het iedereen aanraden dit te luisteren. Voor iedereen daarom een link naar de site van Echolyn, waar een toegankelijke versie van Never the same is te horen. Liefhebbers kunnen voldoende aan hun trekken komen, want veel van hun muziek staat online. In december 2011 komt (hopelijk) hun nieuwe cd uit.

Luister hier naar meer. Veel meer!
De Bloemenkoning
debloemenkoning@hotmail.com

Keltische folkrock, maar dan heel erg goed. Wat is dit een mooie cd. Iona is terug van weggeweest. Na hun laatste album (the circling hour, 2006) bleef het een tijd stil, totdat de band vorig jaar weer ging touren. Een dubbel-cd is het gevolg.

Er hangt een haast mystieke sfeer over deze cd. The Ancient Wells verwoordt goed de denkwijze van de muzikanten: sluit je niet op in dogma’s, maar laat de Heilige Geest zijn werk doen. Dan zullen de oude bronnen (lees: profetie, genezing, gaven van de Geest) weer open gaan. Het Koninkrijk der Hemelen begint hier en nu!

Ik wil een paar hoogtepunten van dit album noemen:
Another Realm: er is een andere werkelijkheid, Gods werkelijkheid.
Clouds, waarbij verschillende soorten wolken worden beschreven. Een metafoor voor de geestelijke strijd die rondom ons is, maar waar we vaak geen oog voor hebben.
White Horse: prachtige, symfonische rock. Muziek zoals muziek bedoeld is.

Ik heb de band nu tweemaal live mogen bewonderen. Het zijn hele sympathieke mensen die gewoon plezier hebben op het podium, maar ook niet te beroerd zijn om na een concert nog even na te praten en handtekeningen te zetten.

Voor iedereen die goede muziek wil met diepgang is deze cd een aanrader!

luister en lees meer

De Bloemenkoning

Wat mooi, wat mooi...

Jayda, het dochtertje van Neal, werd geboren met een hartafwijking; er zat een gat in haar hart. De doctoren gaven haar weinig kans. Haar moeder zette haar vertrouwen op de Heer: ‘Wilt u haar genezen, ik geef U mijn hart terug’. Tijdens een tour van Neal Morse met Spock’s Beard door Europa gebeurde het wonder: de doctoren konden het gat niet terugvinden, Jayda was genezen. In 2003 vertelde Neal dit verhaal, onder tranen, tijdens zijn Testimony-1-concert in Rijssen. Het is terug te zien op de DVD.

Testimony 1 gaat over Neals bekering, na een lange zoektocht en een leven als artiest, vechtend voor een platendeal. Nu is deel 2 net uit. Hierin staat het verhaal van Jayda centraal, net als Neals beslissing de succesvolle band Spock’s Beard te verlaten en zijn leven helemaal door de Heer te laten leiden.

Ga er maar aan staan: wordt je band eindelijk populair en krijg je
eindelijk een deal aangeboden, roept God je om alles achter te laten.
Zoals de rijke jongeling alles moest verkopen. Neal deed het.
Hij deed wat God vroeg. En hij kreeg er een nieuw hart voor terug.

Testimony 2 is een prachtige progressieve rockplaat, waarop ook mooie liedjes te vinden zijn. Met iedere luisterbeurt groeit de muziek. Neal weet heel knap thema’s uit het eerste deel te verweven in dit nieuwe deel, zonder dat het storend werkt: het geeft juist herkenning. De boodschap van de plaat: Jayda kreeg een nieuw hart, Neal kreeg het ook, en ook jij kunt van God een nieuw hart krijgen!

Testimony 2 is ook een dubbelcd. De eerste vertelt het verhaal, op deel 2 vinden we twee hele mooie, korte liedjes, Daarna komt het lange Seeds of Gold, een symfonisch meesterwerk met een gastrol voor Steve Morse, bekend van Dixie Dregs en Deep Purple. Voor 20 euro krijg je een kwalitatief zeer goede dubbel-cd, en tegelijkertijd een prachtige ondersteuning voor je geloof.

2, 3 en 4 juni 2011 speelt Neal Morse in Zwolle, Beek en Zoetermeer. Verschillende mensen uit onze gemeente zullen bij deze concerten aanwezig zijn, waaronder de Bloemenkoning.

Veel plezier met deze fantatische, begaafde en gezegende muzikant.

http://grooveshark.com/#/album/Testimony+2/6179358

De Bloemenkoning
 

Mijn broertje en ik hebben een goede gewoonte: we kopen voor elkaars verjaardag een cd. Toen ik een keer bij hem op bezoek was, zag ik twee dezelfde cd’s liggen: Orphan Project. Ik zei: ‘wat is dat?’ “O, niets bijzonders, ik dacht dat het leuk was. Christelijk, maar het valt tegen. Maar neem er maar één mee.’ Dat heb ik dus gedaan. Het album heeft een aantal maanden in de kast gelegen, ik was niet gemotiveerd om het te gaan luisteren. Tot ik het op een ochtend maar eens opzette. IK WERD COMPLEET WEGGEBLAZEN!

Wat een geweldig album. Alle liefhebbers van stevige, progressieve rock: koop dit! Heerlijke muziek in de stijl van een band als Dream Theater, met een geloofsbeleving als Neal Morse.

Shane Lankford is opgegroeid als wees. In 2001 besloot hij daar muzikaal iets mee te doen. Dit werd tot Orphan Project, een muzikaal project over adoptie. Niet alleen echte, lichamelijke adoptie, maar ook geestelijk. Want zijn we niet allen, net als Abraham, vreemdelingen, op weg naar een ander vaderland? Lees maar eens in de Hebreeënbrief.

Muzikaal is dit album genieten, maar de teksten zijn ook geweldig. Weinig albums laten zo’n doorleefd, op de bijbel geënt geloof zien. Eigenlijk zou ik ze allemaal wel willen afdrukken. Maar een paar voorbeelden:

One Dark Moment (Providence)
In that one dark moment, His light breaks through
Shining brightly on my blackened mind
In the next small moment gazing in the Son’s light
All of my wants start to fade away
I rest in all you give

Heerlijk, je eigen zorgen doen niet meer terzake, geef het maar over aan God! (Mat. 6:34)

The battle rages on: Prachtige tekst over de geestelijke strijd, complete met kinderkoor!

Spooning out the sea: sommige mensen proberen antwoorden te vinden zonder God. Het is alsof je de zee probeert leeg te lepelen. Onbegonnen werk!

Kortom, een topalbum!

Gaat dat luisteren!

De Bloemenkoning


 

Wat gaat er door je heen in je laatste minuten? Het schijnt dat je leven aan je voorbijflitst, als in een film. Een laatste kans misschien, nu het erop aankomt? Clive Nolan nam dit als thema voor The Visitor van zijn band Arena.

Arena heeft zijn wortels in Marillion. Drummer Mick Pointer heeft de band verlaten. Jaren later begint hij iets nieuws, waarbij de naam Marillion wordt verwerkt in de eerste albumtitel, songs from the Lion’s cage. Ook qua stijl staat de band dicht bij het oude Marillionwerk. De eerste cd staat vol bijbelse verwijzingen. De voorkant doet denken aan de eerste christenen, die vervolgd werden in de arena’s. In de teksten gaat het bijvoorbeeld over koning Salomo, die in zijn wijsheid besluit een kind in tweeën te snijden.

The Visitor wordt gezien als het hoogtepunt van Arena. Het is de derde cd van de band. 14 nummers, die allemaal draaien om een centraal thema. De teksten staan vol bijbelse thema’s. De muziek sluit daar prachtig op aan, wat het geheel zeer intrigerend maakt. Enkele fragmenten:

De cd opent met een soort onderwatergeluid, een vreemd gedreun. Dit zal gedurende de cd een keer terugkomen, en ook aan het einde is dit geluid te horen, vergezeld van een irritante piep, die dan stopt. Is de hoofdpersoon overleden? Is het een reanimatie?

In het eerste nummer, a crack in the ice, word je uitgedaagd op de barst in het ijs te staan. De hoofdpersoon is er doorgezakt, hij ziet zijn einde onder ogen. Hij wil echter nog niet sterven. Hij kan niet bewegen, voelt nog wel getintel, kijkt in een tunnel, maar wil niet naar het licht lopen.

Na de eerste drie nummers volgt een instrumentaal stuk, Elea. De naam lijkt op Elia, de profeet die aan de Messias voorafgaat. Het volgende lied, The hanging tree, is een hoogtepunt van de cd. We volgen het volk Israel door de woestijn, gered door het water en de plagen heen. Dan wordt de tocht van Israel geprojecteerd op ons. Ook wij hebben redding nodig. Maar waar komt die redding vandaan? Van de ‘Hanging Tree’, het kruis van Christus. Het kruis biedt ons redding, en roept ons op om niet meer te zondigen. Een symbool van redding, en een waarschuwing.

Het gaat te ver om hier alle nummers te bespreken. Nog wel even aandacht voor Running from Damascus. Hier wordt de geschiedenis van Paulus gebruikt voor de hoofdpersoon. Paulus was blind geworden, onderweg naar Damascus. Zijn leven leek ten einde. Dan grijpt Christus in. Hij brengt nieuw licht, een nieuwe roeping.

Zelf vind ik dit een prachtige cd. Goede muziek, die het verhaal ondersteunt. Bij het beluisteren van deze cd ontdek je steeds weer iets nieuws. Aanrader dus!

De Bloemenkoning

p.s. Hier kun je meer lezen!
p.p.s. Hier kun je luisteren!


 

Voor iedereen die van de Fantasyverhalen van Tolkien en Lewis houdt zijn de cd’s van Glass Hammer verplichte kost. In deze boeken worden spannende avonturen beleefd in een soort van sprookjesachtige wereld. Tegelijkertijd zit er een dubbele (christelijke) bodem in. In de Narniaverhalen is dat zeer duidelijk (Aslan is Jezus, en je krijgt een overzicht van schepping tot herschepping), in The Lord Of The Rings is dat wat moeilijker te vinden. Maar deze dubbele bodems zijn een inspiratiebron voor Glass Hammer geworden. Ik bespreek twee cd’s die een goed overzicht geven van wat de band heeft gepresteerd.

 

Dit muzikale verhaal speelt zich af tijdens de Romeinse tijd. Een man is op zoek naar glorie. Daarom neemt hij dienst in de Romeinse legioenen. Trots gaat hij mee de strijd in, in de hoop zijn glorie te vinden. Als hij terugkeert, is hij veranderd. In plaats van glorie te vinden is hij zijn onschuld kwijtgeraakt. ’s Nachts kan hij niet slapen, want hij ziet de door hem gedode soldaten weer voor zich. Daarom zoekt hij verder. Hij probeert zijn rust en glorie weer te vinden in de heidense tempels, bij de tempelprostituees. Maar ook dat schenkt hem geen bevrediging. Zijn ziel blijft leeg. Later staat hij als soldaat op wacht in Jeruzalem. Hij houdt toezicht op de kruisiging van drie misdadigers. Maar die middelste, daar is wat mee aan de hand. Tenslotte houdt hij de wacht bij zijn graf. Dan schudt de aarde en komen de engelen. De steen wordt weggerold, en Jezus is opgestaan. In Jezus vindt deze soldaat zijn glorie. Zijn we niet allen als deze soldaat?

Er was eens een koning die een dochter had. Vier rijksgroten regeerden namens hem over zijn koninkrijk. Maar een van de vier wilde alleenheerser zijn en kwam in opstand. Hij wilde de dochter van de koning tot vrouw nemen… Dit zijn de ingrediënten voor een lang gedicht dat het hele verhaal (geheim) vertelt. Een verhaal met een dubbele bodem…

De Glass Hammer albums zijn alle mooie cd’s. helaas zijn ze vaak wat zwak geproduceerd. In Lex Rex is het koor (dat in drie partijen over de opstanding zingt) helaas slecht te horen. Wat meer aandacht hiervoor had een topalbum opgeleverd. Nu moet je het vooral van het tekstboekje hebben om te lezen waar het over gaat… Op het album Shadowlands (hier niet besproken) is dit punt beter, maar heeft de zanger wat stemproblemen (wel mooie toevoeging van een strijkertrio overigens). Op The Inconsolable Secret is dit gelukkig allemaal wat beter. Muzikaal past alles in het straatje van Yes (symfonische rock).
In het genre onbekende christelijke muziek is deze band zeker een aanrader.

Zoek het zelf maar uit op: http://www.glasshammer.com/index.html

De Bloemenkoning
 

“Luister hier eens naar”, sprak een broeder.
“En, wat vind je er van?”
“Nou, dat zal ik toch echt vaker moeten beluisteren, ik weet het niet. Dit is vast een plaat die moet groeien”, zei ik diplomatiek.

Als mensen nu vragen hoe mijn vakantie is geweest, zeg ik goed. Ik heb Joe Jackson geluisterd. “Ben je dan niet weggeweest?”
“Jawel, en ik heb hem meegenomen. Prachtplaat.”

Ik houd van serieuze muziek, muziek die ergens over gaat. Heaven and Hell van Joe Jackson is zo’n plaat. Tijdens het luisteren moest ik denken aan een Suske en Wiske-album, de Zeven Snaren. Lambik gaat op zijn geheel eigen wijze na of de mensen de zeven werken van barmhartigheid nog kennen en brengt ze zelf in praktijk. Hij kleedt bijvoorbeeld een naakt standbeeld. (Lees hier meer over de zeven werken van barmhartigheid: http://www.ikonrtv.nl/pastoraat/algInfo3.asp?oId=654 )

Joe Jackson heeft zich laten inspireren door de zeven hoofdzonden, gulzigheid, jaloezie, woede, luiheid, onverschilligheid, lust en trots. Dit heeft hij op een zeer mooie, aansprekende manier gedaan. Het album start met een introductie, een centraal thema. Daarna worden de zeven zonden in zeven stukken uitgewerkt. Mooi, de stijl van de muziek past precies bij ze zonde. Ook heeft Joe zangers uitgezocht die bij de muziek passen. Zo klinkt boosheid echt boos. Luiheid is erg traag, met de zanger van de Crash Test Dummies in de hoofdrol. Alles klopt aan dit album.

Het laatste lied is tevens de conclusie van de cd. Hier staat de duivel centraal, samen met de zonde trots. Goed gevonden, want de duivel is degene die in het begin van de geschiedenis al trots was. Hij wilde immers als God zijn? Daar werkt het album naar toe. De duivel heeft zoveel te bieden. Noem hem maar heer, koning, rechter. De muziek zwelt aan, heftiger, bombastischer. Dan ineens valt het doek. De muziek is weg, de illusie is verdwenen. Satans zielige stem snikt nog één maal: noem me god. De zonde brengt je nergens. Als je naar Joe Jackson luistert, hebben de hoofdzonden geen aantrekkingskracht meer.
 

Soms kan het vreemd gaan. Via de website van één van mijn favoriete bands, Frogg Café (niet uitgesproken christelijk, wel neigend, maar prachtige muziek, http://www.froggcafe.com/index.php ), kwam ik op de website van een winkel. In de playlist van die winkel stonden allemaal Psalmen. Meteen was mijn interesse gewekt. Psalmen? Dat doet me denken aan het project “Psalmen voor nu” en aan de Sons of Korah (zie eerdere recensie).

De hier genoemde Psalmen zijn op muziek gezet door Ryan Hadden. Nooit van gehoord, maar wel smaakvol gedaan. Akoestische gitaar, bas of cello en fluit. De tekst van de Psalm wordt gevolgd. Prachtige muziek.

Over Ryan zelf wordt weinig vermeld. Hij is “a young adults pastor, father of five and husband of one.”

De muziek is gratis te downloaden op een eerlijke manier, de cd hebben ze helaas niet op voorraad. Veel luisterplezier!

http://www.cdbaby.com/cd/ryanhadden
http://www.myspace.com/ryanhadden


 

Ik geloof dat ieder mens op zoek is naar God. Iedereen kan Hem herkennen in zijn werken: Zijn onzichtbare eigenschappen zijn vanaf de schepping van de wereld zichtbaar in zijn werken, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid zijn voor het verstand waarneembaar (Romeinen 1). Ga deze lente toch vaak de natuur in: Lelystad is zo groen, het Natuurpark zo groen en de Oostvaardersplassen zo wild, zo prachtig. “Om te janken zo mooi.” En besef: God heeft dit gemaakt.

Maarten van Roozendaal heeft dit prachtig beschreven. Waar volgens mij de mooiste muziek melancholiek is, heeft Maarten één van de weinige prachtige optimistische liedjes geschreven. Hij ziet het mooie van de schepping en beschrijft dit. Helaas kent hij God nog niet, maar wie dit schrijft moet wel op zoek zijn. Veel luisterplezier. En ga de schepping in deze lente.

Luister hier

Ach zie de lammeren nou toch lurken
Aan hun versgeschoren moeders
En hoe de jonge zwanen
Donsen in de zachte sloot
En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pasgewassen luchten

Kan iets mooier dan het mooi is
Kan iets groter zijn dan groots

Voel de hortia nou toch lonken
Haar knoppen staan op barsten
Het jonge riet drinkt gulzig water
Uit de smalle vaart

Kan iets frisser dan het fris is
Wulpser dan het wulpste

Ach ik ben Goddank
Dus nog een keer
Een jonge lente waard
Dit is zo mooi
Het is om te janken zo mooi
Mooi, om te janken zo mooi (...)


 

Dames en heren: Eén van de hoogtepunten van 2009: Transatlantics The Whirlwind!

In het jaar 2000 verrasten de heren Stolt, Morse, Portnoy en Trewavas ons met een prachtig album: SMPTe. Geweldige muziek. Bij nadere beschouwing bleek aan de teksten een aangenaam geurtje te zitten: dit riekt naar christendom. Het leek wel of tekstschrijver Neal Morse een gelovige was. Trouwens, Roine Stolt verspreidt ook regelmatig een verdacht luchtje, al beweert hij zelf geen christen te zijn.

In 2001 verbeterden de heren hun muzikale prestatie door het wonderwerk Bridge Across Forever in 8 dagen tijd op te nemen. De christelijke geur werd ondertussen alsmaar sterker.

Na dit album en de bijbehorende tour maakte Neal Morse bekend zijn bands te verlaten, omdat God hem had geroepen tot iets anders. Wat dan? Dat was nog onbekend. Hij vertrouwde gewoon dat het goed kwam.

Transatlantic was dus ten einde. Ondertussen brachten de andere heren genoeg muziek uit, waarin tussen de regels door genoeg te ruiken was. Neal Morse begon o.l.v. God aan een solocarriëre (zie recensie ?).

Tot vorig jaar: ineens maakten de heren bekend samen een nieuw album op te gaan nemen. Neal Morse en Mike Portnoy hadden namelijk iets te verwerken. Beiden verloren hun vader. Een verlies zet je even stil en roept vragen op. De ongelovige Mike zocht zijn vriend Neal op. En ze verwerkten hun verdriet in de muziek. De Whirlwind handelt over de stormwinden die je leven op z’n kop kunnen zetten. Tegelijkertijd is er hoop: we zullen elkaar weer zien. God leidt ons in de storm. God is aanwezig in de storm. Juist in tijden van storm leer je de Vader kennen.

Om deze boodschap te vertellen gebruiken de 4 heren 80 minuten prachtige muziek. Muziek die je raakt. Muziek die groeit bij iedere luisterbeurt. Muziek die zingt van Gods grootheid, dwars door alle stormen heen.

20 mei zijn de heren de bewonderen in Tilburg. Gaat dat zien! Website

Gaat dat luisteren (Myspace)!

De Bloemenkoning
 

Marillion is een bekende band die al sinds 1980 bestaat. Genoemd naar het boek De Silmarillion van J.R.R. Tolkien maakten zij, in een periode waarin disco en punkmuziek de belangrijkste stromingen waren, degelijke, symfonische rock. Hoogtepunt is ongetwijfeld het bekende Kayleigh, van het mooie album Misplaced Childhood.

Sinds 1988 is de zanger Steve Hogarth. Hij staat meestal ook garant voor de emotionele teksten. Teksten waar ook christenen veel in kunnen herkennen... Hé, sinds wanneer is Marillion christelijk? Eh, nee, dit is geen christelijke muziek. Maar je kunt er wel wat mee.

In 2008 zag het tweeluik Happiness is the Road het licht. In deze recensie belicht ik het eerste deel, Essence. Een paar gedachten bij een aantal zinnen uit de nummers van de cd.

Tell you what I want: Essence
Tell you what I need: Essence

De essentie. Daar moeten we het over hebben. Wat is de essentie van je bestaan?

I wanted it till I got it, I needed it till I had it. Nothing fills the hole.

We lijken wel verslaafd aan ons bezit. Wanneer hebben we genoeg? Nothing fills the hole...

Happiness ain’t at the end of the road, happiness IS the road

Vaak lijken we alles te verwachten van de toekomst, maar het is beter om nu je zegeningen te tellen.

Muzikaal is de muziek verstild. Geen ruige uitspattingen of wilde passages, maar rustige, beschouwende muziek. Minder is meer, lijken ze te zeggen. Mooi. Essence is een album dat beklijft, de muziek keert steeds weer terug in je hoofd. De teksten gaan ergens over en zetten je aan het denken. Dat is de kracht van Marillion.

Toch blijft na het beluisteren een onbestemd, leeg gevoel. Wat jammer dat Marillion de Essentie mist. Laat je toch vullen met Levend Water!

Tell you what I want: Essence

 

Luisteren? Ga naar http://www.marillion.com/home.htm, je kunt zelfs een gratis cd bestellen!

De Bloemenkoning

Reageren? Graag! debloemenkoning@hotmail.com

 

De grootste band op dit moment is zonder twijfel U2. Steven Stockman prijst in zijn boek ‘Walk on’ U2 de hemel in als voorbeeldige christenen, anderen keuren Bono en consorten af omdat Bono zich tijdens de ZooTV als duivel heeft verkleed. Zeker is dat U2 twijfelt. Zoals iedereen. En daarom kan iedereen zich vinden in U2.

Want in vragen stellen is U2 goed. Als ik me concentreer op het album ‘All that you can’t leave behind’ (2000) komt er van alles op me af.

• Allereerst de verborgen boodschap op de voorkant: een vertrekhal met op het bord J33-3: Jeremia 33:3 Roep mij aan, en ik zal je antwoorden, ik zal je grote, wonderlijke dingen bekendmaken, dingen die je volkomen onbekend zijn.
• Dan de titel van het album, alles wat je niet kunt achterlaten. Het is een citaat uit het lied ‘Walk on’,  wat er over gaat wat het belangrijkste is in je leven. Als je straks naar huis gaat, wat neem je dan mee? Het doet me denken aan Jezus’ tekst: waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. Kun je je bezit achterlaten voor die schat in de hemel?
• Peace on earth: Bono vraagt aan Jezus om in te grijpen in alle ellende in de wereld. Het is bekend dat Bono zich inzet voor de armen in de wereld. Op allerlei manieren gebruikt hij zijn bekendheid om mensen aan te sporen tot daden. Tijdens concerten, op films en cd’s en op hun website wordt veel reclame gemaakt voor bijvoorbeeld Amnesty International. Want superster zijn brengt ook verantwoordelijkheden met zich mee. Zo is Bono christen in praktijk. En is het geen reële vraag die we allemaal stellen: Jezus, als U het ziet, waarom doet U dan niets?
• Aansluitend: When I look at the world. God, als U de wereld ziet, wat ziet U dan? Ik wil zien zoals U ziet. Want ik begrijp het niet.
• Dan de afsluiting van het album: Grace, genade. Grace makes beauty out of ugly things. Dat zegt genoeg.

Wat ik hier gedaan heb, zou je voor elk U2-album kunnen/moeten doen. U2 zet je aan het nadenken, en als je de tekst op je laat inwerken is het een verrijking voor je geloof.

Tenslotte: U2 is muzikaal natuurlijk geweldig. Pure muziek, gitaar, bas, drum, zang, af en toe wat keyboards. En dat terwijl ze begonnen als band die niets kon spelen... Dat vind ik een hele bemoediging voor onze kerkband: er is hoop, U2 kan het ook.

Veel luisterplezier met U2!

De Bloemenkoning
debloemenkoning@hotmail.com

 

De zonen van Korach, beter bekend als de Korachieten, staan vaak vermeld boven de psalmen in de bijbel. Zij hadden de leiding bij de zang in de tempel. Heman, één van Davids voornaamste muziekleiders, was een Korachiet en zijn zonen werden koorleiders (opperzangmeesters) over veertien van de vierentwintig orden van tempelzangers (1 Kron. 25:4-31, zie verder 2 Kron. 20:19; 29:14). Zie de volgende website voor informatie: bijbelarchief of natuurlijk wikipedia

In Australië is een band actief die zich naar deze Korachieten heeft genoemd, Sons of Korah. Zij hebben zich tot doel gesteld de psalmen te spelen met de muziek van nu. Het is dus ook te vergelijken met het Nederlandse project Psalmen voor nu. Net als de Korachieten in de bijbel gebeurt dit tot eer van God.

De muziek op het album Shelter is verrassend mooi. Gebaseerd op de zeer fraai bespeelde akoestische gitaar van zanger Matthew Jacoby worden de psalmen melodieus, rustig en integer gebracht. In de muzikale omlijsting wordt gevarieerd door het gebruik van o.a. mandoline, drum en percussie, fretloze bas en toetsen. Het album duurt netjes 45 minuten, een goede lengte om er eens goed voor te gaan zitten, maar niet zo lang dat het gaat vervelen.

Ik vind het mooi om de welbekende Psalmen eens op een andere manier te horen. Hierdoor gaan de teksten weer meer leven, dus deze cd is goed te gebruiken als bijbelstudie en om te genieten van goede muziek.

Dit album is een aanrader voor liefhebbers van bijvoorbeeld Stand van Michael W. Smith of Adrian Snell’s Every place is under the stars.

Zie ook de website van de band voor meer informatie en om te luisteren.

De Bloemenkoning, met dank aan yveh.
debloemenkoning@hotmail.com

 

Misschien wel de bekendste gospelartiest verdient een plekje op de site. De meeste mensen zullen hem kennen van zijn Worshipalbums. In de kerk zingen/luisteren we naar Groot is de Heer en Friends. Maar wist u dat hij veel meer goede muziek gemaakt heeft? In dit dossier een overzicht van zijn albums en de mooiste liedjes. Terug naar 1983…

 Project (1983)

Het eerste album laat een typisch jaren ’80-geluid horen. Na een mooi intro op keyboards komen sterke, up-tempo liedjes die allemaal de moeite waard zijn. Hoogtepunten: You need a Saviour, Could he be Messiah, Friends en Great is the Lord.

 

2 (1984)

Na een ijzersterk debuut is het lastig een opvolger te maken. De verwachtingen zijn hooggespannen, maar je hebt minder tijd. Dit is een wat kalmer album, wat matter dan zijn voorganger. Valt dus wat tegen, mede ook door het namaak-Toto-geluid. Michael probeert (zoals later veel vaker) mee te liften op de op dat moment populairste muziekstroom. Hoogtepunt: Glorious Grace.

 

The big picture (1986)

Neem wat meer tijd, en je krijgt mooiere muziek. Dit album is een aanrader, alhoewel het Project-niveau nog niet gehaald wordt. Mooie liedjes zijn Rocketown en Wired for sound, dat handelt over een wereld die ingesteld is op beeld en geluid, dat teruggrijpt op de brief van jacobus, over de tong. Detail: superbassist Tony Levin (o.a. King Crimson, Peter Gabriel) speelt mee op zijn stick!

 The live set (1987)

Geeft een mooi overzicht en een leuk tijdsbeeld.

 

 

 

 

 

i 2 (eye) (1988)

Dit album moet je hebben als je van ’s mans muziek houdt, alleen al vanwege het werkelijk prachtige Secret Ambition (gespeeld in 2005 in het Gelredome), dat gaat over Jezus die als undercover op aarde komt. Hij pakt de praktijken van de Farizeeërs aan, maar niemand kent zijn geheime ambitie, zijn leven weggeven… Ander hoogtepunt: de afsluiter Pray for me.

 Go west young man (1990)

In de VS kwam Place in this world in de top-10 terecht. Een prachtig lied over iemand die zich klein voelt tussen alle mensen. Hij zoekt zijn plaats op aarde, en heeft Gods licht nodig om die te vinden. Een mooi album, met ook het leuke For You en Agnus Dei.

 

 

 

Change your world (1992)

Op dit album lift Michael mee op de trend van de jaren ’90. Een album waar zelfs rap op te horen is. Is het daarom minder? Persoonlijk houdt ik van muzikanten die een eigen stijl hebben, aan de andere kant is het knap om in 10 jaar tijd zo’n ontwikkeling in je muziek te laten horen. Hoogtepunten: Picture perfect, over dat je niet aan het ideaalbeeld hoeft te voldoen om geliefd te zijn, Somebody love me en Give it away, over dat liefde pas liefde is als je het weggeeft.

 I’ll lead you home (1995)

Een prachtig album dat je zo kunt kopen, een van de hoogtepunten uit de albums van Michael. Alleen maar hoogtepunten. Bijvoorbeeld Michaels vertolking van het Onze Vader, de prachtige Trilogy, en de mooie, bij Pasen passende afsluiter I’m waiting for you. Leuk detail: Lee Sklar (de bassist met de lange baard) en Patrick Leonard spelen mee (beide bekend van hun werk bij o.a. Phil Collins).

 

Live the life (1998)

Weer zo’n sterk album (of vind ik zijn jaren ’90 muziek gewoon zo mooi?). Hoogtepunt is de titelsong, Live the life:

We’re passengers aboard the train, silent little lambs amidst the pain, that’s no longer good enough. And when it’s time to speak our faith, we use a language no one can explain, that’s no longer good enough. And God knows it’s a shame, cause if we look to pass the blame, we are not the worthy bearers of His name. For the world to know the truth, there can be no greater proof, than to live the Life.

Sterke tekst, deze oproep om door je gedrag te laten zien wie God is.

 This is your time (1999)

In Amerika werd op The Columbine Highschool een meisje doodgeschoten vanwege haar getuigenis om Christus. Dit inspireerde Michael om This is your time te schrijven. Voor haar was het de tijd om te kiezen, en ze koos het goede. Wat kies jij? Aangrijpend album.

 

Freedom (2000)

Instrumentaal album in HDCD-kwaliteit. Heel sterk, maar je moet wel van klassieke, wat keltische muziek houden. Ik vind het een aanrader, want Michael laat hier horen dat hij niet alleen meelift op de stijlen in het populaire genre, maar ook zelf in staat is om meesterwerken te componeren. Voor hem zelf was dit zijn grote droom. Thy word is een bestaand nummer dat geïntegreerd is in de compositie.

 

 

The acoustic set (2000)

Leuk album dat in een speciale oplage te verkrijgen was met Freedom. Erg de moeite waard, hadden wij in de kerk maar zulke muziek! Als je hem nog tegenkomt: neem mee!

 Worship 1&2 (2001&2002)

Persoonlijk ben ik hier minder gecharmeerd van, maar blijkens de verkoopcijfers ben ik niet representatief. Het doel van deze albums is aanbidding, en door dit mee te zingen doe je dat zeker. Wat wel mooi is: het worshipgenre bestond al langer, maar door het succes van deze albums is het veel bekender geworden. Worshipmuziek hoort bij een levensstijl van aanbidding, dus niet alleen door muziek, maar ook door je gedrag. Hoe doe jij dat?

 

Healing Rain (2004)

Na de worshipalbums weer een ‘gewone’ cd. Een sterk album, maar mij doet het wat minder, mede door de cover van Simon en Garfunkel. Sterke nummers zijn Healing rain en I am love.

 

 

 

 

Stand (2006)

Een integer album, ik vind het één van de mooiste cd’s die hij ooit heeft gemaakt. Rustig, meditatief, want het draait om de boodschap. Maar begrijp me niet verkeerd, het zijn prachtige liedjes. Gewoon kopen dus.

 A new hallelujah (2008)

Het vervolg op de Worship-reeks, dus niet mijn pakkie-an, behalve dan het mooie Grace, maar dat komt van het prachtige Stand.

 Behalve deze albums zijn er ook twee greatest hits albums, first en second decade, een aantal kerstalbums en enkele DVD’s.

 Conclusie:

Michael W. Smith heeft van God een muzikaal talent gekregen dat hij inzet omheel veel mooie, christelijke muziek te maken, die een verrijking zijn voor mijn geloof. De teksten zetten aan tot nadenken, aanbidding en lofprijzing, de muziek zit goed in elkaar. Laten we God danken voor de kracht van Zijn muziek!

 Een persoonlijke top-3:

1. Project
2. I’ll lead you home
3. Stand
   

Maar dit is natuurlijk onzin, ga maar lekker zelf op zoek naar de CD’s (load niet down, dat is stelen), en laat je geloof verrijken!

 Voor meer informatie:

http://www.michaelwsmith.nl/ , 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_W._Smith#Muziek en

http://www.michaelwsmith.com/index.html

Ik zie uit naar reacties!

De Bloemenkoning

debloemenkoning@hotmail.com

 

 

Soms kom je op een onverwachte plaats een getuigenis van geloof tegen. Het kan je gebeuren in de trein, op straat, of internet. Neem nu deze cd van Pendragon.

Alleen de voorkant spreekt al boekdelen. Adam en Eva kijken naar de boom waar de slang over de grond kruipt. Voor hen ligt een vlag met daarop ‘Betrayed’, verraden, bedekt door een kruis. De drukke voorkant van dit album laat zien waar de muziek over gaat. Ik ben geen expert in kunst, dus de voorkant laat ik verder rusten.

Dan de muziek van de cd. De stijl staat bekend als Neo-Prog, een stijl die ontdekt werd in de jaren ’80. Bands als Marillion maakten toen muziek met een ingewikkelde, symfonische structuur, zoals dat in de jaren ’70 gebruikelijk was. Dit als tegenhanger van de popmuziek uit die tijd (en van nu?), waarin vlakheid en monotonie centraal staan (3 akkoorden, couplet-refrein-couplet-refrein herhalen). Elementen uit de muziek van Pink Floyd en Genesis zijn duidelijk hoorbaar. Meest kenmerkend zijn de o zo gevoelig gespeelde gitaarsolo’s. Een heerlijke cd om naar te luisteren.

Nick Barrett, de schrijver en componist, is pas gescheiden van zijn vrouw. Dit doet hem veel pijn, en die pijn schrijft hij van zich af. De pijn is te horen in de manier waarop hij zingt en gitaar speelt. Ook in de teksten komt deze pijn terug. Tegelijkertijd voelt hij zich verloren en zoekt hij houvast. Sterk is deze tekst:

Looking for God, looking for life
Looking or all the right words and answers
Looking for something not of this world

Zo schrijven, en dan in een interview aangeven dat je niet gelooft, dat vind ik vreemd. Maar Nick Barrett gelooft niet in God. Toch is dit een cd die mij erg aangrijpt en die me door tekst en muziek aan het denken zet, een richting wijst. Want zijn we niet allemaal op zoek naar God?

Nu wil ik nog iets bijzonders vertellen: als je het cd-boekje leest (koop cd’s, wie downloadt, heeft geen tekstboekje), dan staan in bijna elk boekje achterin de Thank-You’s. Zo ook hier. Bassist Peter Gee bedankt zijn overleden vader, en dan komt het mooiste deel van de hele cd, namelijk een geloofsgetuigenis op een onverwachte plek:
You were the holiest, purest, most humble person whom I have ever had the privilege to know. Your faith in Jesus Christ radiated like a brilliant light to all those around you, in this often dark world. You served your Lord and Saviour faithfully as a minister, for over thirty years. What an awesome example! I love you very much. And I look forward to the day when, by God’s grace, we will meet again.
Daarna volgt Openbaring 21:1, 3 en 4.

Laat het over je gezegd mogen worden. Dat we allemaal door Gods Geest zo'n invloed op onze omgeving mogen hebben, dat zelfs seculiere cd's een christelijke boodschap met zich meedragen.
Tenslotte: Peter Gee heeft ook een album gemaakt met christelijke muziek, getiteld The spiritual world.

De Bloemenkoning
debloemenkoning@hotmail.com

‘Thus shall they come to know, … that there is no death and that only a veil divides, thin as gossamer.’

Een citaat van George MacLeod, en gebruikt door Dave als toelichting op deze cd.

Houd je van Keltische muziek?

Ben je gek op heerlijke, warme, slepende en afwisselende gitaarsolo’s?

Luister je graag naar muziek met een christelijke achtergrond?

Dan wordt het tijd dat je dit fantastische album aan je collectie toevoegt.

Verdere info: Dave Bainbridge is bekend van zijn gitaarwerk en composities bij de Keltische Rockband Iona. Verder heeft hij een cd uitgebracht getiteld ‘Songs for Luca’, waarmee hij samen met andere muzikanten geld inzamelt voor de verzorging van zijn autistische zoonte Luca.

Nieuwsgierig? Luister hier!
Live-tip: 23 oktober 2009 speelt Dave met Iona in Hedon te Zwolle.

De Bloemenkoning
debloemenkoning@hotmail.com

Amaseffer – Slaves for life

In het jaar 2004 had Erez Yohanan het idee om het verhaal van Exodus op muziek te zetten. In 2008 is de release van deel 1, Slaves for life, een feit.

Over de tekst:
Voor Joden is Gods grootste daad nog steeds de uittocht uit Egypte. Ieder jaar met Pascha wordt dit herdacht en verhaald. Deze opdracht vervullen deze drie Israëlische muzikanten met deze cd. Wat is er mooier dan het verhalen van de grote daden van God. Het onderwerp van deze cd kan in één adem genoemd worden met bijv. Psalm 78 en 105.

Het cd-boekje opent met Exodus 1:1. Bijbelteksten (gedeclameerd in het Hebreeuws) worden afgewisseld met engelse teksten. De muziek neemt je mee naar de beschrijving van het slavenleven, de geboorte en vlucht van Mozes, de brandende braamstruik en de plagen, en eindigt met de tiende plaag, waarin Egypte verandert in het land van de dood.

Over de muziek:
Je luistert de cd alsof je naar een film kijkt. Een duidelijke spanningsopbouw, passend bij de teksten. Daarnaast worden verschillende stijlen muziek gecombineerd. Filmmuziek, metal, oosterse klanken, het kan allemaal. Het bijzondere is, dat de muziek hierdoor geen potpourri wordt, maar dat de eenheid bewaard blijft! Amaseffer integreert dus verschillende stijlen en creëert zo een geheel eigen geluid. Concluderend kan ik stellen dat dit een werkelijk prachtige cd is, en iedereen die open staat voor deze unieke muziek kan ik aanraden eens de site http://www.amaseffer.com/ te bezoeken of gewoon de cd aan te schaffen.

Voor de echte nieuwsgierigen: er volgen nog een deel 2 en 3!

De Bloemenkoning

Een onbekend album in een stijl tussen Van Halen, Queen en The Beatles. En onbekend maakt onbemind…

De cd bestaat uit drie delen. Deel 1, Yours:
Pretentieuze rock met allerlei politieke verwijzingen. Moraalridders die tegen de oorlog ten strijde trekken. Boodschap: de wereld is slecht, en als iemand (M.L. King) daar iets aan wil doen dan maken we hem dood. Waren we maar kleurenblind, dan hadden we geen rassenoorlogen. De liefde is dood, in deze wereld lijken de oorlogmakers te winnen.

Deel 2, Mine:
De muziek wordt al wat beter te pruimen, al is dat een kwestie van smaak. Plotseling zien we het verhaal van een andere kant. Het blijkt dat de Extreme mannen zich helemaal niet thuis voelen in deze verdorven wereld. Ze laten een groot verlangen zien. Een verlangen naar de zondag, naar liefde, naar vader. Kan de wereld niet stoppen met draaien, want het liefst stappen ze uit. Je hoort ze denken: ‘Hier horen wij niet bij’. Deel twee eindigt prachtig emotioneel: alle mensen zijn alleen en op zoek. Is God dood? Waar is Hij dan? We hebben Hem zo nodig!

Deel 3, The Truth:
Plotseling voegt een orkest zich bij de band. De muziek neigt naar het orkestrale van Queen, mede door de productie van Mike Moran. En dat smaakt zeer goed…
Ieder verhaal heeft drie kanten: jouw kant, mijn kant en de waarheid. De waarheid is een geloofsbelijdenis: ik ben een zwak mens, we zijn zondige mensen. Iedere dag maken we de schuld alleen maar groter. De wil om God te dienen is er wel, maar het vlees is zo zwak. Steeds weer vallen we terug. In al zijn pijn schreeuwt de zanger het uit tot Jezus: bent u boos omdat dit schaap verdwaald is? Ik ben een naakte man met lege handen. Ik ben de weg kwijt. Ik ben Uw verloren zoon…
Wanneer vindt deze strijd zijn einde? Juist! Als Jezus terugkomt. De cd eindigt met deze verwachting: Rise and shine, a new day is coming!

Wat blijkt? Het zwakke begin van de cd is door de heren ingepland. Zoals je bij deze cd door het zware gedeelte heen moet ploeteren, doen we dat ook in ons leven. Maar het einde is dan ook de moeite waard. De geweldige toekomst die ons wacht. Dat maakt het album voor mij alsnog zeer bemind…

Luister op http://www.artistdirect.com/nad/store/artist/album/0,,83572,00.html

De Bloemenkoning

De Bloemenkoning - apr 08
YOU ARE THERE (from Psalm 27)
The Lord is my light and my salvation every day
He is the stronghold of my life in every way
If an army were around me, even then I would not fear
For you Lord are with me, wherever I go you are there

Wat een mooi begin van een cd. Rustige percussie, alsof je onder een sterrenhemel staat. En dan een stem die deze geloofsbelijdenis zingt.

Authentiek. Dat is het woord dat dit album typeert. De rustige, vrij akoestische composities, de stemmen van Adrian en Carla Jae, de virtuoze bespeling van de instrumenten (meest door Adrian zelf), het spelplezier, het geluid dat in balans is, alles klopt aan dit meesterwerk. Een album dat met Liefde gemaakt is. Dat alleen al maakt het waard om deze cd in huis te halen.

Maar er is meer. Want deze muziek gaat ergens over. Neem nu de volgende tekst, van het lied This Love:

Love rejoices in success
But love of loser is no less
Love in sickness, love in health
And don’t forget to love yourself

Strekking: er is meer in dit leven dan dit leven alleen. Maar op het moment dat je dat door hebt, worden de normale dingen uit dit leven waardevol.

Of, vertaald, uit O Signore:

O Lord
Protect, console, comfort
Bind the wounds
Of the souls and bodies
Of your devoted children near and far

Gods liefde voor een in zonde gevallen wereld weerspiegelen, daar is het Adrian om te doen. Gods liefde voor jou persoonlijk. Weergegeven in muziek, tekst en persoonlijke noten, die in het cd-boekje de liedteksten vergezellen.

Moet ik nog meer zeggen?
Zie ook http://www.adrian-snell.com/index.php en http://www.myspace.com/adriansnell en ik wens je veel plezier!

De Bloemenkoning - mrt 08
Aangenaam verrast was ik toen Rob aankondigde te gaan spreken over Leviticus. Een heerlijk bijbelboek om eens echt de diepte in te gaan. En om eens mijn cd-kast in te duiken en de prachtige cd ‘?’ van Neal Morse te beluisteren.

Bevrijd uit Egypte loopt Gods volk door de woestijn. Op weg naar Kanaän. Via de Sinaï. Daar vernieuwd God het verbond met Abrahams kinderen. God wil bij mensen wonen. Mozes krijgt opdracht om een tabernakel te bouwen. In deze tent vindt het contact tussen Israël en God plaats. Via priesters. Door middel van allerlei offers. De Grote Verzoendag. In de preken heeft Rob hier een tipje van de sluier over opgelicht.

Neal Morse heeft deze tabernakel als onderwerp gekozen voor zijn cd. Hij vraagt zich af waar deze tegenwoordig is. Via een muzikale zoektocht, waarin hij de gebruiken in tabernakel en tempel (met bijbelse bronvermelding!) toelicht, werkt hij toe naar een punt waar ook Rob iedere zondag naar toe werkt, namelijk de vervulling van de ‘offers en andere schaduwachtige gebruiken’ in Jezus Christus. Zoals het paaslam in Egypte de doodsengel voorbij liet gaan, zo laat het Lam de doodsengel aan ons voorbijgaan. En geeft ons uitzicht op een prachtige Toekomst.

Muzikaal: Neal Morse maakt progressieve rock, een nogal bombastische, stevige soort muziek, waarin allerlei stijlen vermengd worden. Van akoestische gitaarliedjes tot drie lagen gitaar, stevig drumwerk en koorzang. Mooie liedjes, lange instrumentale passages, terugkerende thema’s, alles kan bij Neal Morse. Kortom, een drukke cd die meerdere luisterbeurten nodig heeft, maar iedere keer meer van zijn geheimen prijsgeeft.

Nieuwsgierig geworden? 
Klik op http://www.nealmorse.com/pages/audio.asp en luister naar Neals muziek! Lees ook meer over Neal en hoe hij tot geloof is gekomen op zijn site.

Gisteren (25 oktober 2008) heb ik het concert van Neal Morse en zijn band in Zoetermeer bijgewoond. Wat een FANTASTISCHE avond! Na het spectaculaire begin (At the end of the day van Spock’s Beard) kwamen de mooiste stukken van zijn splinternieuwe cd Lifeline voorbij, en was er ruimte voor rust middels een countrynummer. Hoogtepunt voor mij was een medley van het hierboven besproken ?-album. In muziek en tekst een zeer integere en motiverende geloofsbelijdenis. Het concert was een stimulerende kerkdienst, dat is zeker!
Voor degenen met meer interesse in zijn teksten klik hier voor de Engelstalige lyrics en de bijbelteksten waarop het album gebaseerd is. Veel plezier met deze boeiende bijbelstudie!

Live-tip: deze zomer is Neal meerdere malen in Nederland te zien en te horen, onder andere op het Flevo-festival. Zie zijn website!